Perfecte moeders bestaan niet

Perfecte moeders bestaan niet is de titel van een geweldig boek van Diana Koster wie helaas dit jaar onverwachts is overleden. Met deze titel en met dit boek slaat zij de spijker op zijn kop. 

Steeds vaker kwam ik in mijn praktijk vrouwen tegen die zwanger waren en opzagen tegen de bevalling. Of vrouwen die een traumatische bevalling hadden doorstaan. Of moeders die sinds het moederschap uit balans waren. Na een bijzonder mooi gesprek met Diana Koster, die ook vrouwencoach was, ben ik me gaan richten op het coachen van deze vrouwen. Ik merkte dat er heel veel behoefte was en heb het mijn missie gemaakt deze vrouwen te helpen weer in balans te komen en te blijven. Ik help deze vrouwen de beste versie van zichzelf te worden door middel van een kort en effectief coachtraject.

Als je net bevallen bent van een prachtig gezond kindje, dan zou je verwachten dat je helemaal in de wolken bent. Je kindje is gezond. Alles zit erop en aan. Het drinkt, het huilt, het slaapt, het lacht. En jij hebt de bevalling ook overleefd. Het was misschien niet helemaal zoals je had bedacht of verwacht van te voren, maar je bent gezond en je kindje ook. Niks te klagen. Toch? Helaas is dat wat vaak wordt verwacht. ‘je kind is toch gezond, wat zeur je nou’, ‘had je verwacht dat het een makkie zou zijn dan?’, ‘heb je echt een verdoving gevraagd? In Afrika bevallen vrouwen helemaal alleen ergens in de bosjes’. Dit zijn veel gehoorde uitspraken als vrouwen praten over hun negatieve ervaring bij de bevalling.

Een bevalling is niet niks. Het is een life event. Een life event is een gebeurtenis die in je leven plaatsvindt die levens veranderd is. Denk aan een huwelijk of een verhuizing of een ongeluk. Een bevalling kan een onvergetelijke geweldige ervaring zijn, maar dat is het niet voor elke vrouw. Sterker nog: een kwart van alle vrouwen kijkt na 3 jaar nog steeds met een negatief gevoel terug op de bevalling.

Het lijkt wel of er een taboe is op dit onderwerp. Vaak durft een vrouw er niet over te praten. De hormonen gieren door haar lijf. Het voelt alsof ze door elkaar is geschud. Weet dat er iets is, maar kan er de vinger niet op leggen. Iedereen om haar heen is zo enthousiast over hun eigen bevalling. ‘het ligt dus gewoon aan mij’. En als een vrouw er wel over wil praten, wordt er vaak niet echt geluisterd.

Als vrouw kun je je ontzettend eenzaam voelen. Met je hoofd wil je gelukkig zijn als moeder en het goed doen voor je kindje en je partner. Maar je gevoel werkt niet mee en zegt iets heel anders. Vaak snap je het zelf ook niet. Want ook jij ziet dat je gezond bent (lijkt) en je kindje is gezond. En alles is nu goed. Toch? Maar waarom voel je dan toch de disbalans van binnen? Waarom functioneer je niet zoals je zou willen?

Tijdens een life event gebeurt er ongelooflijk veel tegelijk. Zoveel dat je niet alles kunt begrijpen of kunt controleren. Dat is ook zo bij een bevalling. Toen ik afgelopen jaar in Malaga was bij een congres werd er een onderzoek gepresenteerd. Het onderzoek ging over stress na de bevalling. De meeste vrouwen gaven aan dat ze zich niet gehoord voelde tijdens de bevalling. Dat ze niet goed geïnformeerd werden. Dat er geen continue begeleiding was. Ook de begeleiding vlak na de bevalling wordt vaak als niet voldoende beschouwd. Vrouwen willen erkenning. Ze willen gehoord worden.

Gelukkig zijn er steeds meer hulpbronnen voor deze vrouwen. Er worden boeken over geschreven, er zijn coaches, er is een stichting http://stichtingbevallingstrauma.nl en ook huisartsen erkennen de problemen steeds vaker.

Ben jij een vrouw en zie je op tegen de bevalling? Of heb je een heftige bevalling meegemaakt? Ben je moeder geworden en ben je de controle kwijt en uit balans? Wil jij weer de beste versie van jezelf worden? Zoek hulp! Wat je kunt doen:

  • Bespreek het met je verloskundige
  • Bespreek het met je partner
  • Schrijf je angst of verhaal eens op
  • Sta stil waar je nu bent en waar je naartoe wilt
  • Zoek een coach die gespecialiseerd is in deze onderwerpen
  • Voel je niet bezwaard hulp te zoeken, je bent het meer dan waard!

 

In memoriam: Diana Koster (14 mei 1965 — 25 april 2016)

 

Lees meer

Ik hou wel een washandje vast

In de cursus Lichter Bevallen die ik geef aan zwangere vrouwen en hun partner is het doel beide bewust te maken van een aantal zaken rondom zwangerschap en bevalling. Denk daarbij aan de werking en invloed van het zenuwstelsel, anatomie van het vrouwelijk lichaam, bevalhoudingen, de fases van een bevalling en nog heel veel meer. Aan het begin van de cursus vraag ik aan beide wat ze verwachten van de cursus, wat ze hopen te leren en hoe ze naar de bevalling uitkijken. De partners hebben er altijd wel zin in. ‘zij moet het doen, ik hou wel een washandje vast’. Als ik vraag wat ze nog meer zouden kunnen of willen doen, dan is een veel gegeven antwoord ‘ik zorg dat mijn Ipad opgeladen is en dat ik ook wat afleiding heb’. Als we het in les 2 hebben over wat je klaar kunt leggen of in je ziekenhuistas kunt doen, dan geef ik de zwangere dames de opdracht de Ipad te verstoppen. De mannen fronsen dan hun wenkbrauwen en kijken me altijd een beetje boos of geïrriteerd aan. Als we in les 2 de massage gaan oefenen en de mannen zitten met de olie aan hun handen heel hard te werken dan vraag ik of ze mij al dankbaar zijn. En niet te vergeten hun vrouw, die de Ipad heeft verstopt. Vragend kijken ze me aan. Ik zeg dan ‘zou toch zonde zijn als er op die Ipad allemaal olievlekken zouden komen toch?’

De mannen kunnen zoveel doen. En gelukkig zien we ze steeds meer in de actiestand. Of zoals ik ze noem: de proces manager van de bevalling. Want dat is wat de partner is! Hij is degene die zijn vrouw goed kent. Die weet welke communicatie ze fijn vind. Hij kan ervoor zorgen dat de ruimte waarin ze zijn vertrouwt en fijn voelt (en ook zo blijft). Hij kan zijn vrouw fysiek, emotioneel en mentaal de gehele duur van de bevalling heel goed bijstaan. Door tijdens de bevalling open en eerlijk met elkaar te communiceren kun je heel goed op elkaar afstemmen. Ook voor de vrouwen die in eerste instantie zeggen ‘mijn man gaat maar lekker in een hoekje zitten, hij kan toch niks doen’. Ik nodig deze vrouwen uit eens te onderzoeken hoe dit echt voelt. Niet alleen voor de vrouw, maar ook voor de partner. Het is prachtig om de bevalling samen te doen. En als je het onderzocht hebt en je vind het nog steeds niks. Dan kan hij toch altijd nog een washandje vasthouden.

Lees meer